دیروز به یاد تو آن عشق دل انگیز

 بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم

در آیینه خیره شدم باز

بند از سر گیسویم آهسته گشودم

عطر آوردم،بر سر سینه فشاندم

چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم

افشان کردم زلفم را بر سر شانه

در کنج لبم خالی آهسته نشاندم

گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست

تا مات شود این همه افسردگی وناز

چون پیرهن سبز ببیند به تن من

با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز

او نیست که تا درمردمک چشم سیاهم

تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند

این گیسوی افشان به چه کار آیدم امشب

کو پنجه او تا که درآن خانه گزیند

او نیست که بوید.چو در آغوش من افتد

دیوانه صفت،عطر دلاویزتنم را

ای آیینه مٌردم من از این حسرت افسوس

او نیست که در سینه فشارد بدنم را

من به آیینه آیینه گوش به من داشت

گفتم چسان حل کنی مشکل من را

بشکست وفغان کرد که از شرح غم خویش

ای مرد چه بگویم که شکستی دل من را

     بازکن پنجره را که نسیم روزمیلاد

            اقاقی ها را جشن می گیرد

  و بهار روئ هر شاخه کنار هر برگ

  شمع روشن کرده است

  همه چلچله ها برگشتند و طراوت را فریاد زدند

  کوچه یکپارچه

  آوازشدست و درخت گیلاس هدیه جشن اقاقی ها را

  گل به دامن کرده است باز کن پنجره را ای دوست

  هیچ یادت هست؟

  که زمین را عطشی وحشی سوخت؟

  برگها مردند

  تشنگی با جگر خاک چه کرد

  هیچ یادت هست

  تو بی تاریکی شبهای بلند

  سیلی سرما با تاک چه کرد؟

  هیچ یادت هست

  حال معجزه باران را باور کن

  و سخاوت را درچشم چمنزار ببین

  و محبت را در روح نسیم که در این کوچه تنگ

  با همین دست تهی

  روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد

  خاک جان یافته است

  تو چرا سنگ شدی؟

  باز کم پنجره را  و نسیم را باورکن

   بازوانت را به مستی حلقه کن بر گردنم

          تا بلرزد زیر بازوهای سیمینت تنم

     چهره زیبایی خود را از رخ من وا مگیر

     جز به آغوش چمن یا دامن من جا مگیر

     من تو را تا بی کران ها

     من تو را تا کهکشان ها

     از زمین تا اسمان ها

     من تو را همچون  احورا

     من تو را همچون مسیحا

     همچو عطر پاک گلها

                              دوست دارم  می پرستم

  به نام معشوق حقیقی که وفایش ازلی است وابدی

     تو به من خندیدی 
    ونمی دانستی
    من به چه دلهره از باغچه همسایه
    سیب را دزدیدم
    باغبان از پی من تند دوید
    سیب را دست تو دید
    غضب آلوده به من کرد نگاه
    سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
    و تو رفتی و ...

    هنوزسالها هست که در گوش من آرام آرام
    خش خش گام تو تکرار کنان
    می دهد آزارم
    و من اندیشه کنان غرق این پندارم
    که چرا؟...

             خانه کوچک ما سیب نداشت

شبی ازپشت یک تنهایی نمناک و بارانی

ترا با لهجه ی گل های

نیلوفر صدا کردم.

تمام شب برای با طراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم   

آسمون آرزومون پراز ابرهای تیره

لالایی واسط می خونم تا شاید خوابت بگیره.

اگه از خواب نپریدی توی خواب خدا رو دیدی

یه جوری ازش بپرس دلامون چرا اسیره

باز که چشمات و نه بستی ببینم باز که نشستی

می دونم یه جوری هستی که دلت از همه سیره

آما بهتره بدونی مثل اصل مهربونی

دل واسه عاشق نبودن راه نداره   ناگزیره.

اما باز تو فکر اینی. اگه من رو نه پذیره

بهتر بیدار نشینی اونو توی خواب ببینی

واسه دیونه بودن همیشه دیره.

خوش بحال بعضی مردم که شدن تو زندگی گم

التماس بی گناها پیششون چقدر حقیره

نه به فکر عطر یاسن نه به فکر التماسن

خنده داره واسشون دل ما یه جایی گیره

چی بگم شبم تموم شد

ندیدم تو رو حروم شد